ELLERİM SOĞUK

Havalar soğudu bak yine

Ayaz düştü gecelerime

Yaş düştü gözlerime

Karlar düştü evimin küçük bahçesine

Kuşlar geçiyor penceremin köşesine

Sensiz ve Sessiz .. İzliyorum.

Geçip giden mevsimleri

Çiçeklerin doğuşuna şahit oluyorum

Bazen soluşlarına..

Geçmeyen birşeyler var ama biliyorum

Kalbimdeki Sen..

Düşlerimdeki Sen..

Geçmek bilmiyor..

Havalar soğudu bak yine

Ellerim soğuk,

Bedenim Soğuk.

Sensizlik üşütüyor bak beni

Gelde bir ısıt sevdiğini…

Ben Yağmur Damlasıyım..

Bir yağmur damlası gibi hissediyorum bazen kendimi onun yaşadıklarını yaşarmışcasına gökyüzünden salıveriyorum kendimi her kaldırım kenarlarına vuruşumda kalbim yerinden çıkacakmış gibi oluyor fakat ne kadar canım acısada vazgeçmiyorum yağmaktan tecrübe insanı olgunlaştırır derler ya hani o misal..
insanların yüzüne dokunuyorum bazıları seviyor beni bazıları korunmak için bir duvar örüyor kendilerine şemsiye misali sorsan yağmurda yürümeyi severim derler seven insan duvar örermi kendine …
Aldırmıyorum vuruyorum yüzlerine ördükleri duvara heryere sığınıyorlar bir apartman köşesine bulamıyorum onları kayboluyorum kime sığınacığım şimdi diyorum kendi kendime yağmur bitiyor onlar yollarına devam ediyor ben ölüyorum onlar gülmeye devam ediyor sanki hiç olmamışım gibi doğmamışım yağmamışım gibi beni yok sayıp devam ediyorlar.