Baya oldu..

Düşünmeyeli..

Mürekkebimi sayfalara dökmeyeli.

Ne çok oldu sahi. Kendimi dinlemeyeli.

Hayat içine öyle bir aldıki beni

Özümü unuttum bir nevi.

Özlemisim kendimi

Kalbimin sesini,

Nefesimi dinlemeyi..

Bu gece bir öpücük kondurdum avuciclerimden öptüm tenimi.

Özürdiledim kendimden

Unuttum çünkü neler sevdiğimi.

Sevdiklerime zaman ayirmam ne hoş onları memnun etmek beni mutlu ediyordu oysaki ama bir baktım kayboldum sanki ordan oraya hayır demeyi bilmeli insan herkesi memnun edeceksin diye .Nedir bu kendine karşı vazgeçisin.

Özümdeyim şimdi

. Andayım

ve en önemlisi burdayım..

Belirsiz kendim…

Günler, Aylar, Yıllar geçti.

Pişmanlıklar,Keşkelerle mi dolu cebin.

Kahkahalar mı ,İyikilerle mi? Doldu Benim cebim boş hissediyorum bu aralar biliyorum gelip geçici şuan ki dramakolik halim ama hicbirsey yapasım gelmiyor.Açıkcasi ne hissediyorum onuda bilmiyorum ne geçmişi düşünmek istiyor ne de geleceğe yön vermek istiyor beynim ve kalbim hiçsizim bu aralar rüzgarda o sokakta savrulan siyah bir çöp poşeti gibi hissediyor yüreğim. Neredeyim ne yapıyorum ne yapacağım düşünmeye bile halim yok sanki bir üşengeçlik var üstümde. Düşünmekten korkuyorum belki ya belirsizlik te kaybolursa bedenim. Bir filmin sonunu ôyle yada böyle tahmin edebiliyor insan ya kendi hayatını süzgeçten geçirmek bile korkutur mu insanı ??