Günler, Aylar, Yıllar geçti.
Pişmanlıklar,Keşkelerle mi dolu cebin.
Kahkahalar mı ,İyikilerle mi? Doldu Benim cebim boş hissediyorum bu aralar biliyorum gelip geçici şuan ki dramakolik halim ama hicbirsey yapasım gelmiyor.Açıkcasi ne hissediyorum onuda bilmiyorum ne geçmişi düşünmek istiyor ne de geleceğe yön vermek istiyor beynim ve kalbim hiçsizim bu aralar rüzgarda o sokakta savrulan siyah bir çöp poşeti gibi hissediyor yüreğim. Neredeyim ne yapıyorum ne yapacağım düşünmeye bile halim yok sanki bir üşengeçlik var üstümde. Düşünmekten korkuyorum belki ya belirsizlik te kaybolursa bedenim. Bir filmin sonunu ôyle yada böyle tahmin edebiliyor insan ya kendi hayatını süzgeçten geçirmek bile korkutur mu insanı ??
Baya oldu birşeyler karalamayalı o kadar çok şey varki yazıya dökülecek ama boğazımda düğümleni veriyor bir yutkunsam geçti geçeçek bir su içsem geçti geçeçek ama geçmiyor öksürüyorum banamısın demiyor kalpten gelen bir gıcık oluşuverdi kalpten gelenin çaresi varmıdır? neyse kendi kendimi sorguya çektiğime göre ve yine cevabını bulamadığım sorularla boğuştuğuma göre devam edebilirim.. bu aralar pek birşey yapamıyoruz karantina malum hepimizin hayatı değişti daha çok iç sesimi dinlediğim bir dönemdeyim kendimi dinliyorum belkide yıllardır hiç tatmadığım duyguları yaşıyorum kalbimin sesini dinliyorum mecazen değil gerçekten her sabah 15 dakika ellerimi kalbimin üzerine koyup gözlerimi kapatıp kalbimi bedenimi kendimi dinliyorum meğer ne çok ses varmış içimizde yıllarca sesini duyuramayan bir ben varmış katman katman tenimin ta derinlerinde…
kaktüshane 
Yorum yazabilmek için oturum açmalısınız.