Bir yağmur damlası gibi hissediyorum bazen kendimi onun yaşadıklarını yaşarmışcasına gökyüzünden salıveriyorum kendimi her kaldırım kenarlarına vuruşumda kalbim yerinden çıkacakmış gibi oluyor fakat ne kadar canım acısada vazgeçmiyorum yağmaktan tecrübe insanı olgunlaştırır derler ya hani o misal..
insanların yüzüne dokunuyorum bazıları seviyor beni bazıları korunmak için bir duvar örüyor kendilerine şemsiye misali sorsan yağmurda yürümeyi severim derler seven insan duvar örermi kendine …
Aldırmıyorum vuruyorum yüzlerine ördükleri duvara heryere sığınıyorlar bir apartman köşesine bulamıyorum onları kayboluyorum kime sığınacığım şimdi diyorum kendi kendime yağmur bitiyor onlar yollarına devam ediyor ben ölüyorum onlar gülmeye devam ediyor sanki hiç olmamışım gibi doğmamışım yağmamışım gibi beni yok sayıp devam ediyorlar.