Hoşgeldiniz yuvama..

Güzel insanlar uzun zamandır rutin bir şekilde paylaşım yapmak istiyorum ama sürekli bir şeyler çıkıyor ve ertelemiş buluyorum kendimi bu sabah uyandım ve yüzümü yıkarken kendime söz verdim uyku sersemi tuhaf görünümlü halimi ne kadar ciddiye alamasamda kendime verdiğim sözü tuttumki şuan bunları yazıyorum😉 pandemi ilk çıktığında hep burdaydım bilenleriniz bilir belki ben dahil herkes bir çıkmazdaydık sanki kendimizi bir şekilde burda birbirimizin yazılarını okurken buluyorduk ve bu kötü berbat ötesi süreçte yalnız olmadigimizi farkediyorduk aslında birbirlerini tanımayan insanların birbirine sığınması gibi bir şeydi bu iyi geliyordu yani bana baya iyi geldiniz kendi düşüncem şimdi konumuza dönecek olursak artık düzenli bir şekilde yazmak istiyorum buraya içimi dökmeye devam etmek istiyorum aslında döküyordum ama kalemimle kağıdıma kendime döküyordum yeniden paylaşma zamanı diye düşünüyorum. Sayfam benim yuvam çevremdeki en yakınımın bile bilmediği sığındım huzurlu kimsenin bilmediği bir yuvam hoşgeldiniz yuvama..🙂

ELLERİM SOĞUK

Havalar soğudu bak yine

Ayaz düştü gecelerime

Yaş düştü gözlerime

Karlar düştü evimin küçük bahçesine

Kuşlar geçiyor penceremin köşesine

Sensiz ve Sessiz .. İzliyorum.

Geçip giden mevsimleri

Çiçeklerin doğuşuna şahit oluyorum

Bazen soluşlarına..

Geçmeyen birşeyler var ama biliyorum

Kalbimdeki Sen..

Düşlerimdeki Sen..

Geçmek bilmiyor..

Havalar soğudu bak yine

Ellerim soğuk,

Bedenim Soğuk.

Sensizlik üşütüyor bak beni

Gelde bir ısıt sevdiğini…

Başlangıç.. 06.54

Yeni bir şehir, farklı insanlar, kuru bir hava, her sabah pencereden baktığım sokak bu sefer bambaşka, doğduğumdan beri oturduğum mahallemden uzaktayım şimdi bakkal adem amca yok artık sabahları ekmek almaya gittiğim. tanımadığım esnaflar var artık..zile bastığım zaman kimooooo diye seslenen annemde yok yanıbaşımda. Km’lerce uzaklardayım çocukluğumdan ergenligimden.. şimdi yeni bir hayat var önümde üniversiteden sonra ilk uzaklaşmam herşeyden.. yolun daha çok başındayım ilk iş günüm bu sabah oturdum yatağımda kelimelere döküyorum içimdekileri sıcak sıcak.. iyi okumalar güzel insanlar.

Hangisisin sen.

Boş sayfaları doldurmak sanki yaşadığım günlere imza atmak gibi bir durum bir telaş içindeyiz hepimiz farklı yerlerde farklı zaman dilimlerinde dolanıyoruz. iyisi mi herkes bu telaş içinde mutluluğa erişemiyor maalesef. Kaybolanlarımız var aramızdan kelimelerin içinde boğulmak gibi bir şey bu kalabalığın içinde yalnızlaşanlarımız var mesela bunlar durumun farkında yalanların sahte gülüşlerin farkındalığında gerçekliği görenlerdir.Birde tam tersi kendini kandıranlar var bir polyana misali üzülüyorum onlara üzülüyorum çünkü hiç olmadığı kadar göz önünde oldukları için iki üç insanın iltifatlarıyla boş midelerini dolduranlarmı desen
yalnız kalmaktan korktukları için kendini kandıranlar mı desen
nerden geldiklerini unutup çevresindekilere bir dağın üstünden bakmalarımı desen.
daha neler var neler..
insan denilen kemik yığınlarıyız fazla büyütmeyelim kendimizi
bizi biz yapan çevremizdekilerin yalanları değil insanı insan yapan vicdanıdır.
şu hayvanlarda bile olan vicdandan bahsediyorum hani.