belkide şimdi zamanıdır diye düşünenlere..
İdeal haftanızı tanımlayın.
Yani şöyle ideal haftam şöyle olursa ideal dir diye birşey yok her yeni hafta başka birşekilde geliyor ömrüme. Planladigimiz gibi gitmiyor bazen denize gideceğim gün kendimi hastanede bulabiliyorum.yada akşam dışarı için plan yaptığım gün uyuyakalabiliyorum. Şimdi benim ideal günüm planlarım olması gerekirken anlık ruh halime yada hayatın bize getirdikleri şeylerle değişebiliyor. O yüzden ideal hafta yok herşeyin üstesinden gelmeye çalışan ideal insan var içimde 😂
Günaydınnn kalbi güzel insanlarrr
Bugün uyandım tabiki hemen türk kahvemi yaptigim gibi attım kendimi balkona kitabımı okudum balonla beş hafta diye bir kitap güzel gidiyor detayları sonra anlatırım zaten. Şuan 131. Sayfadayim. Birşeyler yazdım icimden geçen ve günün planlamasini yaptım sabah balkon kaçamağı benim için gunumude planlama yerim aslında. Kalktım üzerimi giyindim bisikletime bindigim gibi biraz turladim ve kasaba uğradım yemek yapmam icin biraz kuşbaşı et aldım ve döndüm eve etim haşlanirken yogamı yaptım evi toparladım güzelcene bisiklet sürmeye çıkarken robotu çalıştırmıştım zaten ne rahatlık vallahaa teknolojinin gözünü sevimm bu tarz şeylerde ama çokta sevmem teknolojiyi bunuda konuşuruz detaylı şuan müziğimi açtım yemeklerimi yapıyorum bir annemlere giderim öğleden sonra özledim onlarida veterinere de ugramam lazım maviş ( kuş) tırnaklarını kestirmem lazım baya uzadı elimi ısırmasa halledicemde aslında neyse zorlamamak lazım 🤗 yani baya dolu dolu bir gün var önümde herkese musmutluuuuuuu günler diliyorummmm..
İdeal eviniz nasıl olurdu?
Ben bunu çok sorguladım kendimde herkes deniz kenarı müstakil ev yada pembe panjurlu ev hayalleri kurarken benim için her zaman huzurlu bir ev olsun yeter dedim. Hayatımın her karesinde şuna odaklaniyorum mutlulugumun sebebi ne olabilir hep sonucu huzura çıkıyor akşam huzurlu bir şekilde uyuyabilecegim bir evim varsa eğer deniz kenarındada evim olmayiversin yahu 🙂
Neden blog yazıları yazıyorsunuz?
Uzun zamandır girmedim. Hayat telaşından dolayı unutttum bile diyebilirim. Bazen insan kendine iyi gelen şeyleri unutabiliyor. Burada cevabi vermiş oldum aslında bana iyi geldiği icin insanlarla birşeyler paylaşmak hosuma gidiyor. Şimdi eski bildirimlere baktım birbirini tanımayan Onca insan birbirinin yazılarını okuyor ve kendilerinden bir parça buluyorlar farklı hayatlarda aynı parçalar diyelim. Bu benim hoşuma gidiyor.
Düşünmeyeli..
Mürekkebimi sayfalara dökmeyeli.
Ne çok oldu sahi. Kendimi dinlemeyeli.
Hayat içine öyle bir aldıki beni
Özümü unuttum bir nevi.
Özlemisim kendimi
Kalbimin sesini,
Nefesimi dinlemeyi..
Bu gece bir öpücük kondurdum avuciclerimden öptüm tenimi.
Özürdiledim kendimden
Unuttum çünkü neler sevdiğimi.
Sevdiklerime zaman ayirmam ne hoş onları memnun etmek beni mutlu ediyordu oysaki ama bir baktım kayboldum sanki ordan oraya hayır demeyi bilmeli insan herkesi memnun edeceksin diye .Nedir bu kendine karşı vazgeçisin.
Özümdeyim şimdi
. Andayım
ve en önemlisi burdayım..
İnsanlarda en çok hangi kişilik özelliğini sevmezsiniz?
Evet çok fazla düşünmedim aslında bu sorunun cevabını çünkü bu konuda çok net cevabım benci insanlar her konuda sadece kendini düşünen insanları sevmiyorum dünya kendi etrafinda dönüyor sanıyorlar en basiti bir sohbet anında bile seni hicbirsekilde dinlemeyen sadece kendi konuşan sen birşey anlatsan bile eninde sonunda lafı kendine getiren. Konuya ilk başta sohbetten girdim çünkü bir insanı en güzel iki kelam laf ederken tanırsın paylasmak benim için önemlidir ve hayatımdaki insanlarida hep ona göre seçerim nerede oturduğunun ne ictiginin bir önemi olmaz hoş sohbeti olan insanla bir araya geldiğinde ama eğer karşımdaki insan nereye gidecegimizden tutta ne yapacağımızdan tutta birde sohbeti sürekli kendine getiriyorsa ve seni dinlemiyorsa işte bir anda kalkmak istiyorum o masadan. İllaki hepimizin hayatından bir benci geçmiştir. Yalnızdır aslında o insanlar ve sorunu yinede başkalarında ararlar kendilerini hiç ölçüp tartmazlar aile ilişkileri aşk hayatları arkadaşlıkları iş hayatları hep sorunludur ve öyle bir anlatirlarki hep karşı tarafı suclarlar oysa empati yoksunu kendileridir. Kısacası hayatında varsa ben diyen insan birgün umarım sen diyebilir yoksa vay haline..
Ben geldimmm güzel insanlarrr kalplerini cümlelere dökenleriz biz bizden zarar gelmez kimseye kendi kendimizi iyilestiriyoruz aslında yazdıkça rahatlıyoruz insanlara sataşmadan kendi içimizde hallediyoruz tüm kalp kırıklıklarımızı,gözyaşlarımızı.. O yüzden bu platformda kendim olabilmek çok iyi hissettiriyor beni iyiki varsınız ..
Hayatınıza neşe katan, yaptığınız basit bir şeyi anlatın.
Bir yerde okudum ve her sabah uyandığımda hafif gerilirken bugün 3 mucize yaşayacağım diyip parmaklarımı şıklatıyorum aldım kabul ediyorum tüm engelleri iptal ediyorum diyip bir kez daha parmaklarımı şıklatıp güne başlıyorum basit ama bir o kadarda beni çok mutlu eden bir rutinim 😂 Annemin beni sabah ilk öyle gordugundeki bakışı aklıma geldikçe hala gülüyorum 😂
İnternet öncesi hayatı hatırlıyor musunuz?
İnternetsiz zamanlarda ne yaptığımı çok net hatırlıyorum ey gidiii diyerek başlim çünkü o zamanları çok özlüyorum mahalle kültürünün olduğu çocukların çocuk gibi yaşadığı günlerdi.. atari vardı ozamanlar tüplü televizyonumuza bağlardı annem en sevdiğim süper marioydu oyunu oynarken bende zıplıyordum onunla birlikte 😀 küçük bir sandalyem vardı plastikten çizgi flim her zaman olmazdı saatleri vardı o saatleri günleri takip eder heyecanla TV karşına geçer izlerdim teletabileri 🤗 tencere kapaklarından araba direksiyonu sandalyeleri karşılık koyup ipi bağlayıp ip atlama sokaklarda sek sek annemin camasır mandallarından rengarenk trenler yapardım mesela.. yaratıcıydık ozamanlar hayal kurmayı bilirdik sokakta taso oynardım Hugo vardı Tolga abiyi izlerdim bir heyecanla çok şey var yazmadığım çok şey sığdırdık çocuklugumuza çok zamanımız vardı hayal kurmaya oynamaya … Şimdiki çocuklar telefonlardan kaldırmıyor ki başlarını dünyaya.
Yakında kiminle konuşmak istersiniz?
Hiç tanımadığım dedim çünkü istediğim tam anlamıyla dısarıdan bir göz olarak duygularımdan sıyrılmıs bir şekilde beni bana anlatan bir insan olmasını istiyorum tanıdığım insanlarla konuşurken daha çok benim duygularıma göre konustuklarina ve gerçekten realist bir yaklaşımda bulunamadiklarini farkettim daha çok mantıksal bir iletişimde bulunmak istiyorum belkide biraz acı verici olucak ama gerçekler her zaman acıtır zaten öyle değil mi ? Bu aralar ne yapmak istediğimi bilemedigim bir dönemdeyim ne olmak istediğimle ilgili hala kararsızım 27 yaşındayım ve hala bunu çözemedim demekki diyorum şuanki zamanım kendimi tanıma zamanı çevreme baktığımda goruyorumki insanlar birşeyler yapıyor ama mutlu değiller çalıştıkları işlerde çünkü sorgulama zamanları olmadı bir çoğunun yada maddiyat daha ağır bastı bazılarına benim önceligim huzurum belkide o yüzden çok dinliyorum kendimi o yüzden istifa ettim etmedim mi zaten gerçekten güzel koltuklu işimden 😊😊
kaktüshane 